https://www.roddia.nl Roddia Rumahloine Wed, 30 Apr 2025 12:35:34 +0000 https://www.roddia.nl en http://www.roddia.nl/English Wed, 30 Apr 2025 12:35:34 +0000 Roddia Rumahloine 456700 &lt; back to homeAbout Roddia Rumahloine writes stories, and occasionally essays and poems. She lives in Amsterdam, where she completed her masters in Film Studies and Literary Studies and studied Literary Fiction at the Schrijversvakschool. She is currently working on her debut novel. Contact hoi@roddia.nl Substack LinkedIn hoi.met.roddia BlueSky IMDb Sign up for my newsletter (in Dutch) &lt; back to homeAbout Roddia Rumahloine writes stories, and occasionally essays and poems. She lives in Amsterdam, where she completed her masters in Film Studies... http://www.roddia.nl/Rouwvliegjes Fri, 08 Mar 2024 08:34:39 +0000 Roddia Rumahloine 452159 &lt; naar homeRouwvliegjesRoddia RumahloineHet begon met één vliegje. Het landde op het tv-scherm en veroorzaakte een smet op het gezicht van Dr. Phil. Wat vreemd, dacht Rosa, fruitvliegjes in de winter. Verder besteedde ze er geen aandacht aan. Ze moest zo naar de supermarkt, maar ze wilde eigenlijk eerst zien hoe Dr. Phil het leven van de man in de stoel tegenover hem zou veranderen. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;De taakverdeling tussen Rosa en Tom was de afgelopen maanden nogal traditioneel geworden: tot ze een nieuwe baan zou vinden, deed zij het huishouden. Ondanks haar principes voelde het gewoon fout als zij alleen televisie keek en hij na een lange werkdag nog moest koken. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Een tweede vliegje landde op het hoofd van Dr. Phil. Rosa joeg de beestjes van het scherm en zag hoe ze naar de bananenplant in de hoek van de woonkamer vlogen. Met haar schoen tikte ze tegen de terracotta pot en een wolk vliegjes stoof op. Ze kropen uit de vochtige aarde, zochten beschutting tussen de bladeren en sommige renden over de rand van de pot. Konden fruitvliegjes rennen?&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Bij het zien van de krioelende kolonie voelde ze een soort onrust, of ongemak, en ineens moest ze denken aan dikke vliegen op een bakstenen muur. Het was een helder beeld, alsof het om een foto ging die ze ooit eens uren had bestudeerd: roodbruine ogen, doorzichtige vleugels en glanzende lijven. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;De onrust kneep in haar longen en ze belde Tom.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Hé lieverd, kan ik je later terugbellen? Ik moet zo skypen met de ambassade in Congo.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Congo klonk ver weg, veel verder dan de supermarkt waar ze nog naartoe moest. Ze antwoordde: ‘Oké,’ en Tom hing op. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; * Google zei: ‘Rouwvliegjes zijn vervelende beestjes in je planten die zich snel vermenigvuldigen.’ Een besmette plant moest je isoleren, dus Rosa verhuisde de terracotta pot naar de slaapkamer, de enige andere ruimte in hun tweekamerappartement. Het was er kouder en donkerder, en ze fluisterde: ‘Sorry, plant.’ Ze wilde haar schuldgevoel afkopen met extra water, maar Google zei dat de larven juist goed gedijden in een vochtige omgeving. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Nu ze altijd thuis was, kon ze de plant nauwlettend in de gaten houden. Terwijl ze een paar vliegjes probeerde dood te slaan, bedacht ze hoe weinig je eigenlijk over je eigen huis wist als overdag moest werken. Ze woonden er al zes jaar en nu pas merkte ze hoe de wasmachine bonkte, waar de vloer kraakte en dat de buurman een saxofoon had. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze vond het allemaal niet erg: de geheimen die het appartement haar toevertrouwde zorgden ervoor dat ze het eerlijker en sympathieker begon te vinden. Ze voelde zich zelfs weer thuis, iets wat ze niet meer had ervaren sinds ze vanuit haar ouderlijk huis naar de stad was vertrokken. Al die jaren had ze de dieren en weilanden gemist, en nu bedreigden die vliegjes haar nieuwe cocon. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Op internet bestelde ze een elektrische vliegenmepper en ze joeg de beestjes van de bladeren af, om ze in de lucht dood te zappen. Na de eerste sessie kleefden er meer dan dertig verschroeide lijfjes aan de vliegenmepper en het hele huis rook naar barbecue. Ze stuurde Tom een foto van de buit en voelde zich ontspannen, bevredigd zelfs.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;’s Avonds, vlak voor het slapengaan, zag ze toch weer nieuwe vliegjes uit de aarde komen. Met haar vingertoppen drukte ze op de kleinste beestjes, de baby’s, of peuters, die traag over de rand van de pot kropen.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;In de badkamer keek Tom toe hoe ze de zwarte vlekjes van haar vingers spoelde. Hij spuugde zijn tandpasta uit en zei: ‘Het verbaast me hoe makkelijk je ze doodmaakt.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze veegde een tandpastavlekje van zijn kin. ‘Die dingen zijn indringers.’ *In de schemer tussen ontwaken en slapen werd Rosa omringd door enorme vliegen. Ze zoemden om haar hoofd, klauwden hun poten in haar benen en ze kon niets doen. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Zwetend werd ze wakker en ze schoof haar plakkerige lichaam tegen Tom aan. Even rook ze een vleugje rottende plant en ze meende gezoem te horen. Ze focuste zich op Toms ademhaling, probeerde haar ritme met dat van hem te vervlechten. Bijna gleed ze weer richting de slaap, tot zijn adem stokte. Plotseling was ze bang dat ze allebei zouden stikken omdat ze verbonden waren als een Siamese tweeling met gedeelde longen, tot ze besefte dat ze in een rare halfdroom moest zijn beland en Tom gewoon rustig naast haar lag.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;De volgende ochtend bleef ze een onbestemd gevoel houden terwijl ze koffie voor hem zette. Ze gaf hem een kus en toen hij de deur achter zich dichttrok, galmde het een beetje, alsof het huis opeens leger was. Ze keek nu al uit naar het moment dat hij die avond weer zou thuiskomen en zou zeggen: ‘Lekker, lasagne.’ &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Nu ze voor Tom zorgde ervoer ze een nieuwe laag van intimiteit en voor het eerst zag ze eigenschappen in zichzelf die haar misschien op een dag een goede moeder zouden maken. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Tijdens haar eerste rondje met de vliegenmepper vond ze vliegjes in de boekenkast, achter de oven en zelfs in de badkamer. Vanuit haar ooghoeken meende ze steeds zwarte puntjes te zien die vanaf de muren plannen maakten om het hele appartement over te nemen. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Er belde een headhunter over een nieuwe baan en ze wimpelde de vrouw af door te zeggen dat ze aan een ander project werkte. Ze wilde langer genieten van Tom, van het thuis zijn, nu het nog kon. Daarna belde ze haar moeder en vertelde over de plaag.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Toen een van de katten in de schoorsteen was gevallen, hadden we ook een vliegenplaag in huis,’ zei haar moeder lachend, alsof het iets grappigs was en Rosa herinnerde zichzelf eraan dat haar moeder in haar leven net zoveel katten als klompen had versleten. ‘Jij hebt zelfs een begrafenis voor dat arme beest gehouden. Weet je dat nog? Je was nog zo jong.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze had al jaren niet aan Tommie gedacht. * Tommie in de dichtgemetselde schoorsteen, helemaal alleen, achter de bakstenen muur, piepend van de honger en de dorst, zonder dat iemand hem hoorde. De luchtgaatjes waar de vliegen hun zoemende lijven doorheen persten. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Ze probeerde de beelden van zich af te schudden – het waren verzonnen herinneringen waarmee ze zichzelf al de hele dag kwelde – en ze focuste zich op Tom die zijn jas over de stoel hing. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Het is maar voor een maand,’ zei hij. ‘Ik kan daar echt iets betekenen.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze had niet eens de tijd gekregen om te vertellen over zijn naamgenootje waarvan ze kortstondig had gehouden. Tom had zijn jas nog aan gehad toen hij zijn Congo-plan onthulde, alsof hij meteen wilde vertrekken.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Op tv deelde Dr. Phil levenslessen met een vrouw wier nek steeds roder werd terwijl haar gezicht de goede kleur behield door alle make-up. De vliegjes zaten op de tafel naast de lasagne, die Rosa precies op tijd uit de oven had gehaald, en ze keken toe hoe Rosa worstelde om zich in te houden, hoe ze probeerde niet te denken aan de nieuwsbeelden van Congo. Ze staarde naar de rode nek op tv en ze wilde Dr. Phils adviezen opvolgen, een goede vriendin zijn, Tom de ruimte geven: hier had hij zijn hele leven naartoe gewerkt. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze drukte de tv uit, zei dat ze het begreep en schepte de dampende lasagne voor hem op. *In de weken voor zijn vertrek onderdrukte ze de neiging om te roepen dat Tom gek was geworden, dat zijn behoefte om de wereld te redden zijn dood zou betekenen, want ze begon steeds meer te geloven dat het slechte voortekenen waren: haar plotselinge wens om zoveel mogelijk voor Tom te zorgen, nu het nog kon, haar nesteldrang, de rare dromen, de vliegenplaag en de voortijdige dood van haar geliefde Tommie.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze zat op haar knieën bij de bananenplant met de dorre bladeren, de vliegenmepper in haar hand. Ze had geen Dr. Phil gekeken en ook niet gekookt. Over een paar dagen zou Tom vertrekken. Hij reageerde niet op haar berichtjes en telkens als ze naar zijn kantoor belde, zeiden ze dat hij net weer in een vergadering zat.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Wat doe jij nou hier?’ vroeg Tom toen hij eindelijk thuiskwam en haar zo aantrof in hun slaapkamer. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Ik moet ze allemaal uitroeien,’ zei ze.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hij ging naast haar zitten op de koude vloer en hield haar vast. ‘Heeft dit iets te maken met Congo?’ &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze dacht aan het vliegtuig dat neergeschoten zou worden, de rebellenleider met zijn machete, de gijzeling in het hotel, de trap waar hij vanaf kon vallen, de malariamuggen – maar ze durfde het niet hardop te zeggen. Dr. Phil zei vaak dat taal een krachtig middel was, dat woorden de realiteit beïnvloedden, en ze was bang om haar angsten uit te spreken, echter te maken.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Misschien is het goed als je straks weer iets te doen hebt. Als ik weg ben,’ zei Tom. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze hoorde de voorzichtigheid in zijn stem en voelde zijn arm om haar heen. Als ik weg ben, en ze dacht aan zijn begrafenis, aan de muziek, die zij moest kiezen, omdat ze nooit over dat soort dingen hadden gepraat.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hij tikte tegen de terracotta pot. ‘Volgens mij heb je gewonnen.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze keek naar de slappe plant en de uitgedroogde aarde; er waren inderdaad geen rouwvliegjes meer zichtbaar, maar de strijd kon nog niet voorbij zijn. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Wist je dat ik vroeger een kat had die Tommie heette?’ vroeg ze.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Hij pakte haar hand. ‘Dat was vast een leuke kat.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze knikte en zei niets over de vliegen die ooit als maden in Tommies buik hadden rondgekropen. Ze gaf hem een kus op zijn wang, rook zijn geur en probeerde het moment op te slaan, net als vroeger, vlak voor een moeilijk level van een computerspelletje. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Straks kon ze teruggaan en opnieuw beginnen. Dit verhaal verscheen eerder bij Tijdschrift Ei (inmiddels opgeheven).NO AI TRAINING: Without in any way limiting the author’s [and publisher’s] exclusive rights under copyright, any use of this publication to “train” generative artificial intelligence (AI) technologies to generate text is expressly prohibited. The author reserves all rights to license uses of this work for generative AI training and development of machine learning language models.⇦ &lt; naar homeRouwvliegjesRoddia RumahloineHet begon met één vliegje. Het landde op het tv-scherm en veroorzaakte een smet op het gezicht van Dr. Phil. Wat... http://www.roddia.nl/Publicaties Fri, 25 Aug 2023 12:41:55 +0000 Roddia Rumahloine 447160 &lt; naar home Publicaties steeds meer dagenEen gedicht dat 1 terasecond beslaat, oftewel ongeveer 31,700 jaar.&nbsp;Kunstproject: The scale of Time, A collection of short stories, door Tomek Dersu Aaron Whitfield. &nbsp; Eclips&nbsp;Een kort verhaal over herinneringen aan fotonegatieven en een zonsverduistering.ShortreadsWat word je met een studie waar je niets mee wordt?&nbsp; Een column over mijn studententijd aan de UvA. Over nachtbussen, Guillermo &amp; Tropical Danny en carrièreplannen.SPUI Online Alumni Magazine van de Universiteit van Amsterdam (voorjaar 2023) De dertigersmaagEen kort verhaal over een festivalbezoeker die opeens een moeilijke verhouding met haar maag ervaart. Vuurland - de groepsreeks: HET FESTIVAL | zeven verhalen door zeven schrijvers over één festival 0909-9535Een kort verhaal over een bijna vergeten fenomeen voor de reeks ‘Museum van de werkelijkheid’. Notulen van het Onzichtbare Je wordt niet thuisgebracht Een kort verhaal over ‘Passoã, natte patat op de grond van het zwembad, ontsnappingsplannen en verlangens die schuren als zand’. Hard//hoofd Goedmaakvlees Een zomerse minithriller. Zomerzine van Seizoenszine&nbsp; James West, Dunne muren, Zomerdagen&nbsp; Drie luisterverhalen, ingesproken door Joy Delima. Vertaald in zes talen. Storytel Original serie ‘Oorgasme’, een samenwerking van Storytel en LINDA.meiden, finalist voor een Storytel Award in de categorie Beste Storytel Original Zonder zijwieltjes&nbsp;Een essay over het nut van het lezen van klassiekers. Kluger Hans #40 | &nbsp;Literair Reservaat @hoi.met.roddia vindt je foto leuk Een voordracht over (social)mediaverslaving en het besteden van levenstijd. Digitale open mic, SLAA | Op de Schans WintervachtEen kort verhaal over ziek zijn, vluchten uit je leven en een dystopisch vakantiepark. De Optimist Rouwvliegjes Een kort verhaal over een bananenplant, met een bescheiden rol voor Dr. Phil. Tijdschrift Ei De oerman en het zout Een kort verhaal over een stel in quarantaine. virusverhalen.nl Nominaties en prijzen Drie luisterverhalen voor Oorgasme, ingesproken door Joy Delima, een samenwerking van Storytel en LINDA.meiden. Genomineerd voor een Storytel Award in de categorie Beste Storytel OriginalIets met financeEen kort verhaal over daten tijdens een pandemie. Winnaar Minischrijfwedstrijd ‘De anderhalvemeterdate’ van Editio Mam Mobiel beltEen videoverhaal: wat kan er allemaal gebeuren tijdens één telefoongesprek Shortlist, special mention en publicatie,&nbsp;ILFU Internationale verhalenwedstrijd 2020&nbsp; Dit is een feest Een kort verhaal over alleen zijn op een feest, contact zoeken en fouten maken. Longlist,&nbsp;Stichting Beter Schrijven Debutantenschrijfwedstrijd 2020 Tepels in badpak Een gedicht over verliefd zijn in de zomer en chips. Shortlist en publicatie, Water en Dorst Schrijfwedstrijd 2019 Plastic cannoli Een kort verhaal over vriendschap en verschillende verwachtingen. Shortlist en publicatie,&nbsp;De Grote Lowlands Schrijfwedstrijd 2019 Chinese waterval Een kort verhaal over hoe het leven soms loopt, en ook over chips. Shortlist vakjuryprijs,&nbsp;Editio Debutantenschrijfwedstrijd 2019 Dode puppy’s en tranen Een kort verhaal over kantoorgebouwen waar de ramen niet open kunnen, over stilstaan en in beweging komen.&nbsp; Shortlist en publicatie,&nbsp;Grijze Klever Schrijfwedstrijd 2018⇦ NO AI TRAINING: Without in any way limiting the author’s [and publisher’s] exclusive rights under copyright, any use of this publication to “train” generative artificial intelligence (AI) technologies to generate text is expressly prohibited. The author reserves all rights to license uses of this work for generative AI training and development of machine learning language models. &lt; naar home Publicaties steeds meer dagenEen gedicht dat 1 terasecond beslaat, oftewel ongeveer 31,700 jaar.&nbsp;Kunstproject: The scale of Time, A collection... http://www.roddia.nl/Chinese-waterval Sat, 10 Apr 2021 10:54:13 +0000 Roddia Rumahloine 402939 &lt; naar home Chinese watervalRoddia Rumahloine Het terras van het strandtentje is leeg en toch gaat de vrouw aan de tafel naast me zitten. Uit haar tas haalt ze een tijdschrift en een pakje sigaretten. Twee vochtige vlekken op haar borsten verraden een natte bikini onder haar zomerjurk. Ze is van mijn leeftijd, rond de dertig. Misschien iets ouder. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ik slurp het waterige restje mojito uit mijn glas.&nbsp;Met mijn nagel pulk ik aan een blaadje verse munt dat tussen mijn tanden vastzit en proef de zee.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ik probeer niet te denken aan de stapel werk die op me wacht als ik morgen terugvlieg. Misschien kan ik hier blijven. Zwemmen, boeken lezen en dutjes doen in mijn hangmat. Het enige nadeel is elke dag rijst en curry als ontbijt, lunch en avondeten. Twee dagen geleden had ik een Australische surfer ontmoet die geloofde dat de menukaarten van alle strandtentjes waren samengesteld door één lokale kok. Nadat we gezoend hadden, vertelde hij dat hij twintig was. Gelukkig moest hij de volgende dag vroeg doorreizen.&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Naast me slaat de vrouw het tijdschrift open en haalt een sigaret uit het pakje. Met haar duim en middelvinger zet ze hem tussen haar lippen. Ze maakt van haar hand een kommetje en wipt met haar mond het uiteinde omhoog richting de aansteker. Als de sigaret vlam vat, herinner ik me ineens een feest. De vijftiende verjaardag van mijn beste vriendin Jessie. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ik lig onder de eikenhouten eettafel. Samen met Jessies nichtje Gwen heb ik alle kussens van de bank getrokken en als een matras op de grond gelegd. We bestuderen de nerven van het tafelblad en ik denk een vlek te zien op de plek waar ik vorige winter een glas chocomelk omstootte. In mijn hand bungelt een joint die tot het tipje is opgerookt. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Heb je echt nog nooit een peuk gerookt?’ vraagt Gwen. Haar elleboog rust op een kussen en met haar pink frunnikt ze aan het ringetje van haar lippiercing. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Alleen maar joints, geen gewone sigaretten,’ zeg ik, terwijl ik Gwens zwartgeverfde haar en korte rommelige pony bestudeer. Zou ze die zelf knippen?&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ineens struikelt een jongen over mijn schoenen en ik hoor iets sneuvelen in de vitrinekast waar Jessies moeder haar kristallen dolfijnenverzameling tentoonstelt. Ik schrik en Gwen begint hard te lachen. Ze steekt me aan en ik doe mee. Het komt uit mijn tenen, alsof ik nog nooit eerder gelachen heb.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Een zak chips wordt onder de tafel gegooid. Onze handen grabbelen naar de plakkigere kaaswormen. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Ik zou het een eer vinden als je met mij je eerste sigaret rookt,’ zegt Gwen plechtig en ze likt het chipspoeder van haar vingers. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Mijn wangen gloeien, de chips kleeft in mijn mond.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Echt, dat zal voor eeuwig in mijn geheugen gegrift staan!’ roept Gwen en plots klimt ze op me, als een amazone op haar paard. Haar gewicht duwt me dieper in de kussens. Ze strijkt een pluk haar uit mijn gezicht. Haar rode lippen zijn heel dichtbij. Ik hou mijn adem in, bang dat ik vies ruik. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Wij doen dit NU. You and me.’ Gwen rommelt in haar broekzak en vindt haar sigaretten. Als ze rechtop gaat zitten, stoot ze haar hoofd tegen de onderkant van het tafelblad. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Fuck! Auw!’ roept ze, maar ze grijnst erbij. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ik twijfel of ik over haar hoofd moet aaien. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze vist een sigaret uit het pakje uit. Ik kijk toe hoe ze hem tussen haar duim en middelvinger neemt en vervolgens op haar gestifte onderlip laat rusten. Een brandend puntje licht op als ze de aansteker erbij houdt. Gwen neemt een trekje, ademt diep in en houdt de rook even vast. Dan laat ze een grijze sluier uit haar mond ontsnappen en inhaleert hem weer via haar neus. ‘Kijk, Chinese waterval.’ Rookwolkjes vergezellen haar woorden. Ze kijkt me aan. Het rode puntje van de sigaret wordt grijs en broos.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Snel tikt ze de as in de lege chipszak en geeft me de sigaret. ‘Nu jij.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Verwonderd bekijk ik de vrouw die in het tijdschrift bladert. Haar gezicht is voller, op haar lippen glanst parelmoerkleurige lipgloss. Haar donkere zelfgeknipte haren hebben plaatsgemaakt voor een blonde paardenstaart. Alleen als je het weet, zie je het gaatje van de piercing naast haar lip. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze kijkt op. Haar ogen liggen dieper, doffer. Moet ik iets zeggen? Shit. De mojito maakt mijn hoofd licht. Onze blikken kruisen elkaar en ik beweeg mijn hand een stukje omhoog. Klaar om te zwaaien. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Mam!’ Een donkerblond jongetje van een jaar of zeven rent het terras op. ‘De wc is hier gek. Ik snap niet hoe het moet.’ Hij trekt aan zijn moeders arm. ‘Kom!’ &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze drukt haar sigaret uit in de asbak. Ze ziet me kijken en even krullen haar mondhoeken omhoog. Een lachje dat je bewaart voor vreemden. Ik laat mijn hand zakken. Dan staat ze op en verdwijnt met haar kind in de strandtent.&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Mijn wangen branden. Ik staar naar de geknakte sigaret in de asbak en het met lipgloss besmeurde filter. Een laatste zuchtje rook kringelt omhoog.&nbsp;Dit verhaal stond op de shortlist voor de Editio Debutantenschrijfwedstrijd 2019. NO AI TRAINING: Without in any way limiting the author’s [and publisher’s] exclusive rights under copyright, any use of this publication to “train” generative artificial intelligence (AI) technologies to generate text is expressly prohibited. The author reserves all rights to license uses of this work for generative AI training and development of machine learning language models.⇦&nbsp; &lt; naar home Chinese watervalRoddia Rumahloine Het terras van het strandtentje is leeg en toch gaat de vrouw aan de tafel naast me zitten. Uit haar tas haalt ze... http://www.roddia.nl/Dode-puppy-s-en-tranen Sat, 10 Apr 2021 10:09:11 +0000 Roddia Rumahloine 402938 &lt;&nbsp;naar home Dode puppy’s en tranenRoddia Rumahloine Mijn vinger rustte op de vettige knop. Eigenlijk moest ik die eens schoonmaken. Negenhonderd watt, zes minuten. De geur van lasagne vulde mijn keuken. Ping. Met het dampende bord op schoot keek ik voetbal. Niemand scoorde. Ik at mijn lasagne gretig en snel, als een veertigjarige maagd die voor het eerst seks had. Na afloop zag ik een rode vlek op mijn shirt. Met mijn nagel pulkte ik aan het stukje tomaat. De vlek werd alleen maar groter. Wat een ellende. Ik trok mijn shirt uit en kroop in bed. Het was nog maar tien uur. Ik hoopte dat het kabeltje van mijn telefoonoplader zich om mijn nek zou wikkelen in mijn slaap, terwijl ik dacht aan de tieten van Penny. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;De volgende ochtend opende ik teleurgesteld mijn ogen. Ik sleepte mezelf naar de douche, maar bleef onderweg met mijn teen steken in het verfrommelde wc-papier dat door mijn aangekoekte zaad aan de vloer plakte. De treurige prop en ik keken elkaar aan. Met mijn teen probeerde ik hem te bewegen. Hij bleef standvastig liggen. Ik besloot hem later op te ruimen. De trein zat vol forenzen. Vervelende mensen, die met hun leren laptoptassen de stoel naast zich bezet hielden. Mensen met gebogen hoofden, gefocust op hun telefoon. Ik nam net een slok van mijn slappe koffie toen de trein plotseling remde. Het hete slootwater spoelde over mijn hand. Godver. Betaalde ik niet te veel huur voor mijn ‘studio appartement’ om elke dag naar dat treurige betonnen oord buiten de ring te reizen? &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Op mijn telefoon klikte ik naar een vacaturesite en scrolde door de aangeboden banen. Voor de eerste baan was ik te oud, voor de tweede had ik te weinig ervaring. Bij de derde knapte ik meteen af op: ‘Je krijgt de voogdij over de kantoorhamster.’ Alleen mijn moeder zou voor een kantoorhamster willen zorgen. Ik moest haar eens bellen. Later, na werk. Ik drukte mijn telefoon uit en staarde naar het voorbijtrekkende groen dat over precies drie minuten zou veranderen in grijs. Alle flexwerkplekken bij het raam waren bezet, dus schoof ik aan bij Dolores. Niemand wilde naast haar zitten, omdat ze naar zweet rook. Een publiek geheim waar ze zelf niet van op de hoogte leek te zijn. Ik had weleens overwogen om een anoniem briefje te schrijven met de tip om wat vaker te douchen en deodorant te gebruiken. Gewoon om een goed mens te zijn. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Oscar. Je bent te laat,’ zei Dolores.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;En jij stinkt, wilde ik zeggen. Ik hield mijn mond en drukte de computer aan. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Zal ik koffie voor je halen?’ Ze compenseerde een scherpe opmerking altijd met overdreven vriendelijkheid.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Ja, lekker,’ zei ik. Toen ze wegliep, rook ik de kruidige walm. Knoflook, vermengd met oud zweet.&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Het was niet altijd zo geweest, mijn leven. Toen ik nog thuis woonde, waren mijn dagen gevuld met gamen, hooguit wat zorgen om mijn wiskundehuiswerk en om zes uur een warme maaltijd op tafel. Later waren Sam, Katsuro en ik de gelukkige bewoners van een vervallen appartement. ‘s Nachts feestten we en ontmoetten we meisjes. Ik had het gevoel dat ik onderweg was naar iets groters. Er waren zelfs dagen waarop ik kookte. En ik had Penny. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;We hadden elkaar ontmoet tijdens een oud en nieuw feest in een koude loods. Het thema was ‘piraten’ en om onbegrijpelijke redenen hadden alle meisjes extreem korte rokjes aangetrokken. Penny droeg een vale fleecetrui. Mijn halve pil was net ingekickt, dus ik ging lekker en had het zelfvertrouwen van Ryan Gosling. Ik stapte op haar af met de woorden: ‘Mooie outfit.’ Ze lachte en zei dat ze het liever warm had. Ik staarde naar haar sproeten die als mieren over haar gezicht krioelden en gaf haar mijn ooglapje. Vrolijk trok ze het over haar bruine oog. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; In de vroege ochtend ging ik met haar mee naar huis. We dronken verse muntthee onder een dekentje op haar bank. Ze droeg nog steeds mijn ooglapje. Voor ik het wist, zat ze boven op me met haar tong in mijn mond. Ze smaakte fris, naar zomer en ijsjes. Daarna kleedde ik haar uit en zag ik voor het eerst wat ze allemaal onder die fleecetrui had verstopt. Ik likte haar donkere huid en drukte mijn lippen teder op haar tepels. Mijn handen volgden de zachte lijnen van haar rug tot aan haar billen. Die kont. Tering. Ik wilde met haar neuken, daar op die bank, maar mijn pik werkte niet mee. Ik gaf hem een tik, in de hoop dat hij omhoog zou komen. Er gebeurde niets. Penny was lief en zei ondeugend: ‘Er komen vast meer momenten.’ Toen viel ze tegen me aan in slaap. Ze leek te dromen over eenhoorns en konijntjes. De hele tijd durfde ik me niet te bewegen. Toen ze een paar uur later wakker werd, had ik kramp in mijn arm. &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Tijdens de lunch nam ik twee kroketten uit de kantine. Ik at ze op in het kopieerhok. Zo ver mogelijk bij Dolores vandaan.Op de groenteafdeling van de supermarkt riep ik geluidloos ‘help’. Niemand kwam me redden. Langzaam slenterde ik naar de magnetronmaaltijden. Vandaag werd het kipgroentecurry met jasmijnrijst.&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Deurtje open. Curry erin. Het leek alsof mijn leven een aaneenschakeling was geworden van dichtslaande magnetrondeurtjes. Mijn vinger op die vieze knop. Die moest ik echt eens schoonmaken. Negenhonderd watt, zes minuten. Ping. Toen ik de volgende ochtend in de trein een meisje zag met dezelfde krullen als Penny, dacht ik ineens weer aan de prop die nog op mijn slaapkamervloer lag. En ik moest mijn moeder bellen. Ik pakte mijn telefoon en zag een berichtje van Katsuro. Een foto. Katsuro’s repertoire bestond doorgaans uit memes en pikken. Vond hij grappig. Vanwege de glurende oude vrouw naast me hoopte ik op een dikke stijve lul. Ik opende de foto. Het was een zwarte massa met grijze strepen. In het midden een witte vlek die op een ruimtewezen leek. Ik zoomde in op de tekst rechtsboven: ‘M. Gerritsen’. Marissa. De vriendin van Katsuro kreeg een baby. Nadat ik een paar minuten naar de foto had gestaard, drong het tot me door: Katsuro kreeg dus ook een baby. De eikel.Vanaf de straat zag ik dat er nog één flexwerkplek vrij was bij het raam. Ik begon te rennen naar de ingang, in de hoop dat niemand me zag. Hijgend bereikte ik de draaideuren. Bijna botste ik tegen de directeur op. Met haar korte zwarte haren deed ze me denken aan een raaf. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Zo, jij hebt er zin in.’ De raaf had haar sigaret al in haar mond.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ik lachte wat en wilde doorlopen.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Word jij wel eens kwaad?’ Ze stak haar sigaret aan met een zilveren aansteker. Hoeveel zou die gekost hebben?&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Soms,’ antwoordde ik.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Echt kwaad?’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ik haalde mijn schouders op. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Ik wel,’ zei ze toen ze de rook liet ontsnappen. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;De lege plek bij het raam lonkte. ‘Ik heb een meeting,’ loog ik. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;De raaf knikte en wuifde met haar sigaret: Ga dan! As viel op haar witte blouse. Ze zag me staren. Ze dacht natuurlijk dat ik naar haar tieten keek. ‘As,’ stamelde ik, terwijl ik halfslachtig naar haar blouse wees. Snel draaide ik me om en rende naar de lift. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;De flexwerkplek was nog vrij en Dolores zat ver bij me vandaan. Eenmaal was het lot me gunstig gezind. Ik opende Excel om mijn facturen te verwerken, maar al snel ging er een laatje in mijn gedachten open. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Ik wil niet meer,’ zei Penny.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Wat bedoel je?’ vroeg ik.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze zweeg.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Heb je een ander?’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Nee.’ Ze had me indringend aangekeken. Ze had me net zo goed in mijn ballen kunnen stompen.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Wat is er dan?’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Jij neemt nooit iets serieus.’ &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Dat vond je toch juist leuk aan mij?’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Drie jaar geleden misschien. Maar je hebt nog steeds geen baan, je teert op je ouders’ geld. Altijd maar feesten en laat thuiskomen.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Niet altijd. Laatst lag ik er om twee uur al in.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ze zuchtte. ‘Daar gaat het niet om. Ik wil een huis kopen, samenwonen, een hond, een baby.’ &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Haar toekomstbeeld stond voor mijn jongere zelf gelijk aan de hel. Dus hij stond daar maar en zweeg.&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Penny raakte zijn wang aan en zei: ‘Sorry. We gaan gewoon nergens naar toe.’ &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Voor geen goud wilde mijn jongere zelf mee naar dat burgerlijke inferno. Dus hij knikte. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Woedend wilde ik hem tegen zijn schenen schoppen en roepen: ‘Laat haar niet gaan!’ Maar in plaats daarvan draaide Penny zich om en bleven we allebei verstijfd achter. In de supermarkt kon ik niet kiezen tussen stamppot boerenkool en pasta carbonara. Net toen ik de stamppot wilde pakken, stootte er iets tegen me aan.&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘O, sorry, sorry,’ zei een vrouw met een kinderwagen. &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ik wilde naar neersabelen met een paar scheldwoorden. Tot ik zag hoe vermoeid ze oogde. Met moeite wist ik mijn beschimpingen in een glimlach te persen. In de wagen lag een verschrompelde druif. Ik moest Katsuro nog antwoorden. Deurtje open. Pasta erin. Er kraakte iets. Ineens hield ik het afgebroken magnetrondeurtje in mijn hand. Ik staarde ernaar en ik hield mijn adem in, hopend dat ik de situatie zo ongedaan kon maken, tot ik duizelig werd. Het deurtje kletterde op de keukenvloer. Mijn maag riep om eten. Op mijn telefoon zocht ik: ‘Kan je een magnetron gebruiken zonder deur?’ Ik vond enkel waarschuwingen voor de straling. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Een pan. Ik moest er één hebben. In mijn keukenkastje vond ik een koekenpan die stof had verzameld. Ik blies en gooide de zompige pasta erin. Toen ik hem op het fornuis had gezet, zocht ik mijn aansteker. Driftig trok ik alle laatjes open. Geen aansteker, geen lucifers. Met een vork prikte ik in de koude pasta en nam een hap. Het smaakte naar dode puppy’s en tranen. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Mijn eerste impuls was om Penny te bellen. Mijn telefoon lag al in mijn hand toen ik besefte dat ik haar nummer had verwijderd. Shit. Ze zei altijd dat ik het moest onthouden, voor noodgevallen. Er was een ezelsbruggetje voor. Het was iets met dertien. Haar verjaardag. En daarna het jaartal dat ze haar zwemdiploma had gehaald. Verdomme. Hoe kon ik dat nou weten? &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; De magnetron zag er zielig uit zonder deurtje, als een gepest jongetje wiens bril net was afgepakt. In plaats van medelijden welde er woede in me op. Hoe durfde dat kloteapparaat er zomaar mee op te houden? Met beide handen pakte ik hem vast en hield hem boven mijn hoofd. Vanaf het balkon gooide ik hem naar beneden. Het moment dat zijn witte pootjes de grond raakten was magisch. De landing werd gevolgd door een luide klap, die galmde tegen het huis van de overburen. Even was ik bang dat iedereen het had gehoord. Ik dook naar beneden en liet mijn rug rusten tegen de koele verwarming. Buiten klonk stilte. Er gingen geen deuren open. Ik was vrij.Mijn maag trok me aan mijn mouw naar buiten en dwong me op de fiets te stappen naar het centrum. In gedachten at ik onderweg een pizza, een broodje döner en drie kaassoufflés. Toen ik langs het nieuwe french fusion restaurant fietste, kreeg ik een beter idee: drie gangen met passende wijnen. &nbsp; &nbsp; De serveerster vroeg of ik alleen was. Ik wilde vragen of ze stront in haar ogen had. In plaats daarvan zuchtte ik hard. Demonstratief ruimde ze het extra setje bestek op. &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; De eerste gang, gebakken eendenlever op toast van brioche, was de hemel. De bijpassende wijn smaakte zo fruitig dat ik een extra glas bestelde. Ik dompelde me dieper in het warme bad van smaken. De tweede gang was, zo mogelijk, nog beter: entrecôte van&nbsp;boerderijkalf,&nbsp;groene&nbsp;asperge, jus van salie en grove mosterd. En de wijn, een Pino Noir! Ik dacht dat ik erin zou verdrinken. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Na de&nbsp;trifle van witte chocolade met mandarijngelei en bloedsinaasappelsorbetijs&nbsp;trok ik me terug op het toilet. Mijn kringspier ontspande en ik scheet de pot vol.&nbsp;Ik&nbsp;was een raket die door de dampkring schoot, onderweg naar leven op een nieuwe planeet. Waarschijnlijk zou mijn komst het leven op die planeet direct doen uitsterven, maar toch. De wijn kroop dieper in mijn hoofd. Vandaag was mijn dag. Misschien was het toeval dat het restaurant twee straten bij Penny’s huis vandaan was. Nadat ik een royale fooi had gegeven, leidde mijn fiets me naar haar straat. Alle ramen waren donker. Ik stopte voor haar huis en belde aan. Ik belde aan. Ik belde aan. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Penny!’ riep ik naar de zwarte ramen. ‘PENNY!’ Een raam ging open. Godzijdank. ‘Penny, wanneer heb je je zwemdiploma gehaald?’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Wie de fuck ben jij, gast?’ riep een zware stem naar beneden. De grond waarop ik stond veranderde in de trifle die ik net had gegeten en ik zakte door de laagjes naar beneden.&nbsp;Vanuit het gat riep ik omhoog: ‘Waar is Penny?’&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Toen klonk er een andere man met een piepstem: ‘O my god, is dat Jason?’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Het is een of andere random dude,’ zei de zware stem.&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ‘Hij lijkt echt op Jason.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘You wish.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Haha meid, laat me.’&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Ik snapte niks van het gesprek. Waar was ze? ‘Penny!’&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ‘Ken jij een Penny?’ De mannen praatten zachtjes met elkaar. &nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;‘Heette die meid die hier eerst woonde niet Penny?’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Penelope volgens mij.’&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘O, Penelope. Penny.’&nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;‘Sorry, schat, ze woont hier al vier jaar niet meer.’ De zware stem schalde naar beneden en verdween met het sluiten van het raam. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Mijn voeten zakten nog verder weg. Vier jaar. Bedoelde hij niet vier maanden? &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;De smaak van haar huid. De sproeten die ze kreeg van de zon. De hoekige vorm van haar oren. Haar lach was moeilijker. Had iemand er een verduisterend filter tussen gezet? Ik zag alleen haar tanden. Lange witte staven. Ze dansten om me heen en veranderden in een klepperend bejaardengebit, zoals in een tekenfilm die ik vroeger had gezien. Het gebit lachte me uit en beet toen hard in mijn kont. Van schrik sprong ik op uit de diepte. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Mijn binnenste kraakte toen ik weer in beweging kwam. Het geluid deed me denken aan het magnetrondeurtje, vlak voordat het afbrak. Mijn voeten landden op de straattegels. Een schok trok door mijn lijf. Zandkorrels schuurden onder mijn zolen. Een briesje aaide mijn wang. Frisse lucht bereikte mijn longen. Adem in. Adem uit.&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Eerst Katsuro. Ik pakte mijn telefoon en stuurde naar hem ‘Gefeliciteerd!’ met een duim omhoog. De aangekoekte prop. Als ik straks thuiskwam, zou ik hem van de grond schrapen en een waardig einde geven in mijn prullenbak. Mijn moeder stuurde ik een berichtje dat het goed met me ging en dat ik haar morgen zou bellen, na werk. &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Werk. Ineens leek het een onmogelijke opgave om terug te keren naar het grijze beton, de rokende raaf en Dolores’ aanvallen op mijn reukzintuig. Morgen zou ik een sollicitatiebrief schrijven. Misschien was een kantoorhamster verzorgen zo gek nog niet. Misschien kon ik haar Penny noemen. Dit verhaal stond op de shortlist van schrijfwedstrijd ‘Grijze Klever’ van Godijn Publishing en is in 2018 gepubliceerd in een gelijknamige bundel.NO AI TRAINING: Without in any way limiting the author’s [and publisher’s] exclusive rights under copyright, any use of this publication to “train” generative artificial intelligence (AI) technologies to generate text is expressly prohibited. The author reserves all rights to license uses of this work for generative AI training and development of machine learning language models.⇦ &lt;&nbsp;naar home Dode puppy’s en tranenRoddia Rumahloine Mijn vinger rustte op de vettige knop. Eigenlijk moest ik die eens schoonmaken. Negenhonderd watt,... http://www.roddia.nl/Home-Page Wed, 02 Dec 2015 20:09:56 +0000 Roddia Rumahloine 351538 Roddia Rumahloine - Schrijver ENG window.dataLayer = window.dataLayer || []; function gtag(){dataLayer.push(arguments);} gtag('js', new Date()); gtag('config', 'UA-155156372-1'); Roddia Rumahloine Ik schrijf verhalen, essays en soms gedichten. Momenteel werk ik aan mijn debuutroman (Je wordt niet thuisgebracht). &gt;&nbsp;Overzicht van alle publicatiesover mijIk woon en werk in Amsterdam. Eerder rondde ik de masters Literatuurwetenschap en Film Studies af aan de UvA en studeerde ik Proza aan de Schrijversvakschool.&nbsp; Redenen om niet te schrijvenMeld je nu aan voor Redenen om niet te schrijven, mijn maandelijkse nieuwsbrief over schrijven en de dingen die me afleiden. Ook te lezen via&nbsp;Substack. <img width="1210" height="171" width_o="1210" height_o="171" src_o="https://cortex.persona.co/t/original/i/e3f1d012fedd136a373dfd77f3930dbe3d61b14cdb9a8e966d54f24d422b3e20/button-nieuwsbrief.png" data-mid="1400003" border="0" /> publicatiesMijn teksten verschenen o.a. bij Tijdschrift Ei, De Optimist, Kluger Hans, Hard//hoofd, Shortreads,&nbsp;Notulen van het Onzichtbare, SPUI magazine,&nbsp;Seizoenszine, Vuurland,&nbsp;virusverhalen.nl en&nbsp;Storytel / LINDA.meiden. nominaties en prijzenIn 2019 stond ik op de shortlist van de Lowlands Schrijfwedstrijd, de shortlist van de Editio Debutantenschrijfwedstrijd Vakjuryprijs, en werd ik geselecteerd voor de Lage Landen Schrijfweek georganiseerd door Editio / Stichting Beter Schrijven / DW B. In 2020 stond ik op de shortlist van de ILFU Internationale verhalenwedstrijd en won ik de Editio minischrijfwedstrijd ‘De anderhalvemeterdate’.In 2021 stonden mijn verhalen voor Oorgasme op de shortlist voor Beste Storytel Original en ze zijn vertaald in zes talen. virusverhalen.nlIn 2020 was ik samen met Nicole Kaandorp, Joanne van Beek en Nora van Arkel medeoprichter / redacteur van virusverhalen.nl. Op dit literaire platform publiceerden we meer dan zestig teksten van talentvolle schrijvers. Lezers konden hun favoriete verhalen en schrijvers vrijblijvend steunen via een betaalverzoek.vuurlandSinds 2021 ben ik onderdeel van Vuurland, een broedplaats die ruimte biedt aan nieuwe literaire projecten van jonge auteurs en wordt gesponsord door Singel Uitgeverijen. debuutromanIn 2021 ontving ik een bijdage uit de Regeling Projecten en werkbeurzen auteurs van De Auteursbond voor de ontwikkeling van mijn debuutroman. Momenteel werk ik aan het boek, met de titel Je wordt niet thuisgebracht. ander werkNaast het schrijven heb ik o.a. gewerkt als project supervisor bij IJswater Films, creative producer bij Aardige Man en nu kom ik op voor de belangen van regisseurs als communicatiemedewerker bij de Dutch Directors Guild.&nbsp;optredensIk lees mijn werk graag voor. Je kon me horen bij o.a. Tong Tong Fair,&nbsp;SLAA | Op de Schans, Het Literair Reservaat, BODEM,&nbsp;Aanraken is zetten,&nbsp;Seizoenszine, Schrijfdorst Festival, Great Granate Gala en Het Lief Dagboek. Wil je samenwerken? Mail me gerust Contact  hoi@roddia.nl  Substack  LinkedIn hoi.met.roddia&nbsp;BlueSky IMDb  Meld je aan voor mijn nieuwsbrief Foto door @tobiassmeets © Roddia Rumahloine, 2024NO AI TRAINING: Without in any way limiting the author’s [and publisher’s] exclusive rights under copyright, any use of this publication to “train” generative artificial intelligence (AI) technologies to generate text is expressly prohibited. The author reserves all rights to license uses of this work for generative AI training and development of machine learning language models. Roddia Rumahloine - Schrijver ENG Roddia Rumahloine Ik schrijf verhalen, essays en soms gedichten. Momenteel werk ik aan mijn...